25 Aralık 2016

Osmanlıspor Deplasman Hikayesi

Osmanlıspor Deplasman Hikayesi
Osmanlıspor Deplasman Hikayesi

Cuma ipekçide Milano maçı ardından cumartesi Ahmet Cömert’te ”Daha iyi bir dünya için tam zamanı şimdi!” koreografisi…  2 gün üst üste yoğun tempo bizleri yormuştu. Yormuştu yormasına da yorduğuyla kalıyordu çünkü bizler bu duruma çok alışıktık. Yeterince kondisyona sahiptik Ankara deplasmanı için. Havaların eksi derecelerde oluşu ve bu yorgunluk bizim arma peşinde oluşumuza engel olamazdı.

 
İstanbul’dan yola çıkacak Ankara yolcuları sabah 6 itibariyle her zamanki gibi İncirli’de toplanmaya başlamıştı. Havanın soğukluğu taa ki kardeşlerimizi incirlide görene kadar bizi etkiliyordu. Bir araya gelince yapılan sohbetlerle içimiz ısınıyordu. İstanbul’dan kalkacak 4 otobüsün birini kapatmıştık ultrAslan UNI olarak. Otobüslere bindik ve başkent yolculuğu başladı. Otobüs kadrosu mu? Ligte şampiyonluğa oynayacak kadar kaliteli ve adeta rakiplere korku salacak cinsten. Başta başkanımız Atakan Bodan ve her zaman bizlere Abilik yapan OTB Abimiz, güzel abi Atay Abi, deplasmanların olmazsa olmazı değişmeyen isimlerinden Halil Dayı ve nam-ı diğer Sultan Süleyman.. Sevgili Tugay kardeşimiz hastalığından son anda kadro dışı kalıyordu. Ona tekrardan geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz 🙂

 
Mehmetçik vakfında yapılan kahvaltıdan sonra tekrardan yola koyuluyoruz. Bir önceki günkü Engelsiz Koreosu’nun kritiği ve söylenen besteler eşliğinde Ankara’ya giriş yapıyorduk. Maçtan yaklaşık 5-6 saat önce varmıştık. Arama noktasında 2 saat bekletildikten sonra stada doğru yola çıktık. Stad’a vardığımızda -8 derece civarında soğukla karşılaşmıştık. Tabi geçen sene aynı dönemdeki maçta -17’yi gördüğümüz için buna şükrediyorduk. Ankarada’ki kardeşlerimiz bizleri stad önünde karşıladı. Onlarla köfte-ekmek yerken edilen sohbetlerden sonra tribündeki yerimiz aldık.

 
Yaşlanıyoruz sevginle donarak öleceğiz Galatasaray… 🙂 Üçlüyle beraber ısınıyorken erken gelen gol fitili ateşlemişti. Takımın performansı bizim kadar olmasa da  Başkent Deplasmanı’ndan 1 puanla dönüyorduk.

 
Dönüş yolunda otobüs kadromuzda ufak bir değişiklik olmuştu. Sultan Süleyman yerini Kasımpaşalı Sinan Abimiz’e bırakmıştı. Her ne kadar 3 puan çıkartamasak da sevinmek için sevmediğimizden ve şampiyonluğa olan inancımızdan dolayı dönüş yolunda da keyifler yerinde denebilirdi. Eee nasıl yerinde olmasın? Dj Suat Ateşdağlı Abimiz’i aratmayacak şekilde bir performansı Orhan Abi ve ona eşlik eden Sinan Abi gösteriyordu. Dönüş yolu öyle bir hal almıştı ki bıraksalar İstanbul’u da geçip Milan’a kadar sürerdik 🙂

 
”Sefası da cefası da bizim kafana göre Galatasaray” mottosuyla çıktığımız dönüş yolunda İstanbul’a çok şükür sağ salim varmıştık. Kimisi stand için kimisi sınavları için direkt okula geçiyordu. Bir deplasmanı daha güzel anılarla sonlandırıyorduk. Sırada Konya var. Allah’ın izniyle Konya’da görüşmek üzere…

 

 

 

15541342_1310212935684973_4623825783015721589_n

Paylaş: